Wij namen met alle eerstejaarsstudenten enquêtes af bij
kinderen. Ik had de opdracht gekregen om die enquêtes af te nemen bij een
meisje van het derde kleuterklas, een jongen van het tweede of derde leerjaar en een meisje van het vijfde of zesde leerjaar.
Bij de afname van die enquête kregen de kinderen een foto te zien van een boom en een bank in een park die besneeuwd waren. Daarbij
hoorden drie geluidsfragmenten, waarin iemand beschreef wat er op die foto afgebeeld was. De taal varieerde van Standaardnederlands, naar tussentaal en
tenslotte naar dialect. Daarna kregen ze enkele vragen om te beantwoorden, niet
om te zien hoe goed ze konden luisteren, maar hoe ze dachten over mensen die
dialect of Standaardnederlands spreken. Enkele van die vragen waren
bijvoorbeeld: “ Wie van de drie woont in een groot huis?” of “Wie van de drie kan
het best mensen helpen?”
Het meisje van de derde kleuterklas begreep het dialect
totaal niet en gokte er maar wat op los. De kinderen van de lagere school konden
blijkbaar wel heel goed hun mening vormen over hoe ze erover dachten. Het
meisje van de vijfde leerjaar zei me zelfs waarom ze vond dat de meneer die in
het Standaardnederlands praatte de meeste mensen kon helpen. “De meneer die
mooi praat kan best en meest mensen helpen,” luidde het, “want er zullen meer
mensen zijn die hem begrijpen.” Ze vond het dialect wel grappig, maar niet
mooi.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten